Në një kopsht të bukur, nëpër hije e dritë,
Trëndafilat e zemrës sime rriteshin me kujtime.
Ata bënin valë në errësirën time,
Ngrinin lartë shpresën dhe dashurinë.
Trëndafilat e zemrës sime, simbole e bukurisë,
Ngjyrëzuar në hijet e muzgut të melankolisë.
Përmbanin në lule të tyre magjinë e natës,
Dhe pështynin në ajrin plot dashuri e ëndrra të këndshme.
Aroma e tyre fillonte të ngjiste nëpër ajër,
Më mbushte me ngrohtësi e lumturi të padukshme.
Kjo lule e ëmbël, me petale të delikata,
Zemrën time prekte dhe shpirtin më lëngonte.
Trëndafilat e zemrës sime më mësojnë dije,
Për jetën dhe dashurinë që rrjedh në rrugët e kohës.
Ata më tregojnë se edhe në rënien e errësirës,
Afrimi i tyre më bën të ndjej shpresë e qetësi.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
