Sa herë që pi një gotë verë,
në një natë të pafund,
venitem bashkë me heshtjen,
në një humnerë mendimesh
ku bie çdo natë.
Ndahem në një mijë copa,
por prapë arrij të ngjitem në breg,
me shpresën se e nesërmja do të zbardhë.
Por… ndoshta më kot.
Pas ditës vjen prapë nata,
e në mendjen time,
mërzia, pikëpyetjet, trishtimi...
bëhen tok së bashku dhe rrinë në një cep të saj.
Më vendosin para përgjegjësisë, pa mëshirë.
Unë qëndroj pranë tyre
dhe s’di të marr më frymë.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
