Në burg nuk dija në kishte ardhë pranvera,
apo cila stinë e motit ishte,
në burg nuk ka lule as verë për të pirë,
vetëm dritë e hënës përbirohet nga një vrimë,
atje ku nuk duket dielli,
nuk depërtojnë rrezet të rreshkin eshtrat
e gjymtyrët mbeten të thata
si pema nën akull acari,
çka të bëjë njeriu kur dita është skëterë
qeli burgu në labirinthe të thyera,
atje ku dielli nuk duket fare,
në burg nuk ka verë për të pirë,
nga një dritare e vogël lartë
me rrjetë çufurrash hekuri,
afrohem ta sodis hënën,
ajo depërton me një rreze fshehurazi
nëpër kanate e vështron poetin
dhe mbetet e zymtë,
atje ku nuk duket dielli,
hënëza bëhet shkretirë,
sepse e tillë këtu është jeta,
muajt sa një vit e vitet shekull...
Unë, ka vite që stinët i pres në pranga,
në qelitë prej betoni ku duket skaj i botës,
larg Itakë sime ,
atje brenda murreve të trasha -
ku nuk ka dritë dhe nuk duket dielli,
në labirinthet e errëta ku bredh shpirti
kalamendem i ngarkuar me ëndërrat e mia,
dinjiteti më mban të jem NJERI ,
e këmbët i kam të ngatëruara me zinxhir,
këtu janë qelitë e burgut famkeq të Zenicës,
njëra pranë tjetrës si kontingjent vagonesh,
gjithandej kundërmon erë gjaku të tharë,
e vullneti i njeriut shkrihet si vesa
kur të rrahin hajnat e natës
me shkopinj gome që i mbajnë ngjeshur,
engjuj me fytyrë djalli,
e rroje bëjnë atje ku nuk duket dielli -
Në Zenicë, një burg si shkretirë, skëterë ...!
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
