E zhytur ne nje oqean te pakuptimte, e asfiksuar nga “ataraxia” ne nje trup automat dhe ne nje bote qe eshte thjesht nje skene me dite te kota, me kapituj telenovelash te lira. Merzitja, si nje protogoniste e vertete te nje jete bosh dhe te pakuptimte. Pa emocione, pa ndenja. Ndjesi dhe mendime te zhytura ne nje mendje qe me shume I ngjan nje filtruesi.
Nje grusht me fjale te heshtura.
Perse nuk mund te aspiroj dicka te bukur? Perse nuk mund te ambicioj me te bukuren? Te dal nga kjo placente e infektuar, zhgenjyese dhe e prishur dhe te dal perseri ne jete. Te vezhgoj me qellim jeten egoiste qe me rrethon, te pres me gersheret e ndryshkura kordonin umbilikal qe akoma me lidh me kotesine e dukshme dhe te ec drejt infinitit derisa kembet e mia te gjakosen dhe kocka te jete thembra e kepuceve te mia, jo mishi.
Si te kapercej friken ne nje fatkeqesi te re, si te shpetoj nga gremina pa lejuar token qe te krijoje gjurme ne kockat e mia prej kristali dhe squfuri. Kryesisht te evitoj acidin sulfuric qe te kthehet nga mitra e paprekur dhe e semure.
Me lejo te jem humane. Dua te ndjej. Dua qe ju te ndjeni.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
te lumt 
