Ç'po ndodh mbi tokë të shpirtit të qënieve njerëzore?
Pse rrit ajo veçse zemra të dehura n'vuajtje pa kufi?
Ç'bëhet me vlerat e ndjenjave humane?
Ku dreqin janë strukur ato tani?
Çfarë stine është kjo që s'po ka të mbaruar?
Shija e së vërtetës në ç'ëndërr është harruar?
Ftohtë!
Bën ftohtë në kët gërmallë ku çdo e mirë ka vdekur,
Thuajse ende pa lindur në prag agimi çdo shpresë në kurrkund është tretur...
Thua të jetë fundi?
Përpara syve gjithçka rrënohet pa pushim,
Vallë nesër s'do arrijë ta shof agimin Zoti im?...
E frikshme, por çdogjë po jep shpirt në këtë dhè tradhëtarësh,
E hidhur, por reale, jemi lodra në këtë botë të marrësh!
Heshtje memece.
Fjalët ngarkohen mbi shpinë të zemrës
që prej peshës zvarritet rrugëve të kësaj krijese mjerake,
Heshtje e sthurur, e etur mbi këtë botë varfanjake...
Eh!
Më dhëmbin sytë, mbyllmini përgjithmonë,
Nuk dua të shof më kurrgjë prej kësaj jete që bie era poçaqi,
Ku fryma të mehet rrugëve t'përmbytura
Me urrejtje patjetër, kurrsesi me shi!
M. T. '15
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
