Ky kurbeti me ka nda,
Nga ti nene dhe ti baba,
Nga shtepia dhe vendi im,
jetoj larg ne emigrim.
Sa e veshtire qe qenka jeta,
I vetmuar ne kurbet mbeta,
pa gezim dhe pa lumturi,
Me zor shtyj diten dot spo rri.
Thon se shpresa vdes e fundit,
ndaj zgjon endrren shpejt nga gjumi,
Me jep forc qe jetes ti jap ball,
por me gjunjezon i urumi mall.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
Dituria ska kufij
Lloji: Poezi personale
Zeri i jetes ju ka folur
Zeri i jetes ju ka zgjuar
Mencurine tuaj ka perdoru...
Pa ty
Lloji: Poezi personale
Kur jam pa ty
Gjith' bota kthehet permbys
Erresira e mbeshtjell token
Natyren e ze mjerimi
Te qe...
Pranvra
Lloji: Poezi personale
Pranvera është nje nder stinet me te bukura dhe me e gëzushmja për gjith fëmijët. Pranvera fil...
Ti
Lloji: Poezi personale
Ej, ti me fal qe te lendova,
qe u mbeshteta tek ti
dhe vertete te besova.
Me mbeti dicka
ajo ish...
Reklame
Komentet e fundit!
Emri:
Zeqine Allmuca
Email:
Zeqineallmuca@yahu.com
Komenti:
Te lumte per kete poezi qe ke bere,eshte vertete nje poezi e bere me shume ndjenje.TE uroj suksese ne te tjera poezi.
