Pasqyrë, po si pasqyrë
Pasqyron një trup, një fytyrë
Ti që vetëm fizikun sheh
A thua mua a po më njeh?
Jam unë Lorena, shoqja jote
Një vajzë e vogël dhe pak e dobët
Që me sy ëmbël të shikon
Ndonjëherë me dorë edhe të ngacmon.
Tani jam rritur, por skam ndryshuar
Kam mbetur po ajo vajzë e shtruar
Por prap s’më pëlqen më si dikur
Të loz në oborrin e vogël me gurë.
Ḉudi, nuk po më njeh aspak?
As sytë boj’ gri në gur kal?
Ah, po e di, kam ngjyrën tënde
Dhe ndris tamam në drtë hëne.
Ja dhe arra që mbi ty fle
Si floku im, e ke vënë re?
Po flokun kaf si arrë e kam
Të gjatë të bukur si degët pranë.
Po tani a po më njeh?
Sytë e mi a po mi sheh?
Po unë jam, a më dallon?
Se ti gjithmonë më pasqyron.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
