Erdha nga errësira në dritë, nga asgjëja në gjithçka dhe pashë … Jo nuk shihja ende, vetëm ndjeja. Ndjeva ngrohtesinë e nënës, por larg . Ishte shumë ftohtë. Në aq pak kohë ndieva shumë . A të ishte vallë jeta? Po, po , kisha ardhur në jetë. Aty ku është “Oazi i jetës”. Në Tokë.
E fillojme jeten duke qare, te vegjel, por te mbuluar me dashuri. Nuk dime nga te shkojme, pasi nuk dime te ecim, pasi nuk mbajme mend nese ne ate kohe mendonim…
…Por jeta vazhdoi, ne mesuam te ecnim, ne fillim me hapa te vegjel, te pasigurte dhe me nje dore qe na tregonte rrugen e drejte, qe na mesonte se si t’i hidhnim hapat.
Isha shumë e njomë kur pata kuptuar se duhej që të shkoja në shkollë, ku do të mësohesha të shkruaja e të lexoja nga mësuesi.
Dhe shpesh mendoja se si do të dukej mësuesi im i parë. Si duket ai? Është vallë i veçantë nga njerëzit tjerë? Do të jetë ai i butë, apo i ashpër etj. etj.
Më në fund, filloi edhe ora e parë e mësimit. Personi i ëndrrave të mia qëndronte para nesh. Fliste ngadalë e bukur. Kishte edhe fjalë që nuk i kuptoja, sepse ai fliste një gjuhë tjetër fare nga ajo që e përdornim në shtëpi e rrugë. Ishte kjo në gjuhë letrare shqipe te bukur. Më pëlqenin shumë fjalët e tij të para. Tingëllonin bukur. E ai, vazhdoi të fliste për shumë gjëra që kishin të bënin me shkollimin tonë. Rrëfente për dituritë që do t’i merrnim gjatë viteve në vazhdim, për edukatën, pastërtinë e shumë e shumë gjëra të tjera.
E dëgjoja gojëhapur. Çdo fjalë e tij, për mua ishte shumë e rëndësishme, për të mos thënë e shenjtë. Dalëngadalë pushuan të dridhurat. Tanimë isha e qetë dhe shumë e gëzuar. E kisha të qartë se do ta kem një mësues të dashur, i cili do të na dojë dhe ne do ta donim edhe më shumë. Nga ai do të mësonim shkronjat e para. Do të mësonim të shkruajmë e të lexojmë dhe shumë gjëra të reja, pa të cilat nuk mund të bëhesh më vonë as mësues, as mjek e inxhinier. Ishin këto profesione që i ëndërroja kur ende isha e vogel...
Gjatë viteve në vazhdim kam pasur dhe do te kem shumë e shumë mësues të tjerë, arsimtarë e profesorë. I kam dashur edhe ata,dhe do ti dua, por kurrë sa mësuesin tim të parë, i cili ka lënë gjurmë të pashlyeshme në kujtesën time, në jetën time...
U sheqerova me shume vajza e djem por njeren prej tyre do ta vecoj!
.Është një vajzë e qeshur , e mirë dhe e dashur me të gjithe . Ajo ka flokë gështenje, sy kafe , e gjatë dhe e dobët . Eshtë një person të cilin e konsideroj si miken time më të mirë. E kam njohur në shkollë, tani jemi në një klasë, më saktë, në një bankë.
Per humor, vetëm me njëra –tjetrën, shahemi me ca fjalë të rënda (kjo është diçka e përditshme). Pavarësisht se debatojmë, ndonjëherë prapë e gjejmë zgjidhjen. Nuk e dija që ekzistonte dikush që mund të dëgjonte edhe kur çdo gjë ishte e errët në botën time. Kemi bërë shumë budallëqe së bashku dhe kam kuptuar se kam gjetur një mike që edhe në parajsë do më bëjë të qesh . E kam xhan dhe do ta kem gjithmonë ,është dikush që nuk dua ta humbas kurrë.
E di që rrugët tona do të ndahen në jetë , por di që ajo shoqe gjithmonë do mbetet në mendjen dhe zemrën time.
Momentet me te bukura i kaloj me familjen time. Shume kam qeshur e shume kam qare ,por prape ata me mbeshtesin dhe me realizojne deshirat e mia.... Urrejtja ndaj tyre eshte nje gje e papranueshme.Si mund ta urrejme nenen dhe babain kur ata bejne gjithqka per ne .Jane kujdesur per mua qe nga lindja ime.Kane prishur gjumin e tyre ne oret e vona te nates kur kam qare.Babai im ka punuar me ore te tera qe une te hy ne shkolle dhe te marr dije .Punon gjate gjithe dites dhe nates qe nje dite te marr diplomen .Nuk me ka munguar asnjehere as dashuria e babit kur me rrembente, me perqafonte dhe me fluturonte lart qe te qeshja.Kjo per ta eshte falenderimi dhe mirenjohja me e mire per gjithqka qe me kane dhuruar. Familja eshte gjeja me e bukur qe do te mund te ndodhte ndonjehere.
Pa ta do te ishim ...hiç gje .
Ka shume femije atje jashte pa prinder ,qe do te deshironin te pakten njehere ti shikonin ata...Nuk e dine ndjesine e te qenurit nje femije me baba dhe nènè.
Mendoni se mund te jetoni pa ta ,dhe se jeta do te ishte me e bukur vazhdoni por sa koha te kaloje do ju mungojne ditet qe i kaloni me ta.
E sa per mua Familja eshte Universi!
Ky ishte nje tregim per veten time!
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
