Kur nata bie e pushton,
Heshtja, erësira mbretëron,
Kur drita e diellit tradhëton,
Jeta për një cast mbaron.
Çdo gjë e humb fillin e harron,
Se në të vërtetë po jeton.
Trishtimi e mbyll zemrën,
E koha më s’kalon.
Shoqe e natës është vetmia,
Me të humbet dhe lumturia,
Humbet jeta dhe gjallëria,
Me dritën vdes dhe miqësia
E kur bota s’ka kuptim,
Mbretëron veç hidhërim,
Erësira është trishtim,
Çdo gjë tjetër është gabim.
Dhimbja jetën e pushtoi,
E mua prapë s’më harroi,
Gjithë jetën ma hidhëroi,
Prej andej më s’më gëzoi.
Erësirë e shpirtit tim,
Tanimë s’ka mbarim,
Jeta më solli mjerim,
Çdo gjë është pa kuptim.
Flakë e jetës më s’ndriçoi,
Jetën keq ma shkatëroi,
Më per mua nuk jetoi,
Të shkuarën s’ma shëroi.
Erësira që mbretëroi,
Shumë rëndë lëndoi,
Shpirtin thellë ma shkarëroi,
Zemrën time se harroi.
Kjo erësirë që pushtoi,
Edhe pse më lëndoi,
E mua më shkatëroi,
Nuk më ndal të jetoj.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
