Askush nuk do ta dëshironte atë moment, kur një zile celulari, krejt papritur, përveç se të jep atë ndjesinë e një alarmi, të prish edhe rrjedhën e mendimi a përjetimi. Kjo është gjendja nga e cila askush nuk mund të shpëtojë dot. Ndërsa mësuesi flet, shpjegon diçka, bie një zile celulari. Mësuesi, që për minuta të tëra i kishte futur nxënësit brenda rrëfimit të vet, befas një zile diku në klasë, që nxënësit i mbajnë poshtë bankës, në çantë a në xhep, e nxjerr atë jashtë funksionit të vet si mësimdhënës. Dhe dolëm kështu tek një problem të cilin e dëgjojmë gjithnjë nga mësuesit e që përbën një shqetësim serioz për mbarëvajtjen e mësimit. Sepse celularët kanë pushtuar shkollën tonë. Dhe të tillë ka edhe në ciklin fillor, ndërsa në ciklet e larta ai është në modë, madje vihet re një rivalitet mes adoleshentëve dhe të rinjve se kush e ka celularin më të mirë e më të shtrenjtë. Dhe kjo mani po na pushton. Prindërit, shpesh, më parë se të mendojnë për të tjera çështje që shqetësojnë mbarëvajtjen e fëmijës në shkollë, mendojnë për celularin që i duhet atij. Vërtet, ata janë një mundësi e madhe komunikimi, është një marrëdhënie e re virtuale me botën, por ajo fsheh edhe rrisqet e veta të cilat, shoqëria duhet t’i njohë. Kjo teknologji e re moderne po hyn vrullshëm ndër ne duke na treguar kryesisht anën e vet pozitive, ndërsa përditë e më tepër ndërgjegjësohemi, se në raport me shkollën dhe auditorët, ata kanë edhe anën tjetër, negativen. Shpërqendrimin jo rrallë të nxënësve në klasë, pas zileve e vibrimeve të tyre. Sigurisht që zilet thirrëse, në shumicën e rasteve, nuk vijnë prej prindërish të preokupuar dhe si të thuash “kontrollues” ndaj pjesëmarrjes së fëmijës në mësim dhe në klasë, gjë që unë si shkrues i këtyre radhëve do ta mirëkuptoja shumë, por rëndom nga grupmoshat e tyre, shokët dhe shoqet e klasës, shkollës dhe me gjerë. Me maninë për të krijuar lidhje të reja, për të shkëmbyer mesazhe me të njohur e të panjohur e kështu, kjo “drogë elektronike” u merr kohën, i largon nga misioni për të cilën ata shkojnë në shkollë. Aq pengues bëhet ky fenomen sidomos në ndonjë klasë dhe shkollë ku vetë mësuesi, i përgjigjet thirrjes së celularit të tij pa pikë droje dhe etike profesionale, gjatë orës së mësimit, saqë klasa tashmë ka dalë nga kontrolli duke vënë në dyshim arritjen e qëllimit të mësimit dhe realizimin e objektivit të tij. Në krizë, tashmë është vënë autoriteti i mësuesit dhe i fjalës së tij. Në të dy rastet,
ky mësues sikur është jashtë loje. I duhet kohë të krijojë dhe rimarrë situatën për një mësim efektiv dhe të larmishëm.
Celulari sjell domosdoshmërish një shpërndarje të vëmendjes, një ulje të aftësive në procesin e mësimit, aq më shumë, kur lidhja me të bëhet aq e ngushtë, sa nxënësi mund të shkojë në shkollë pa libra e detyra, por kurrsesi pa celular! Shkolla e di mirë, efektin celular, por tani ka ardhur koha që të hidhen hapa konkrete, ndaj largimit të përdorjes
së celularit nga klasat e mësimit dhe ndonjë mësues. Që do të thotë një rritje e përgjegjësisë ndaj shkollës, do të thotë t’i japësh procesit mësimor rëndësinë e duhur e të ndihmosh mësuesin të kryejë misionin e vet.
Rrugët efektive të mënjanimit të tyre mund dhe duhet t’i gjeje vetë shkolla dhe mësuesi. Po kush duhet të mendojë për të larguar celularët nga klasa më parë se shkolla e familja?
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
