Ne fillim ishte vetem nje kujtim dhe pastaj nje realitet ne te cilin u ktheva. Elakturus, nje planet i bukur, i lavdishem qe perqafon buzen e ekzistences. Kur per nje moment te merr gjumi dhe qetesohesh, lumenj te argjendte lundrojne afer teje si fije te holla te endrrave te largeta. Mundet qe te ndjesh edhe vete pelhuren e cila mban prane vete ekzistencen. Pemet ngjyre vere te kuqerremte shoqerohen me shkurre ngjyre te bardha si bora. Lumenjte prej argjendi lundrojne si zhive ne mocion te shpejte. Nje shirit me kodra te uleta endet mbrapa nje perroi qe gurgullon lart permes nje te care te thelle ne siperfaqen e planetit. Ne qiellin e nates, dy hena qendrojne si fenere magjike, duke sjelle me shume romance te kesaj skene tashme spektakulare.
Ec pergjate nje rrugice te holle te kufizuar nga nje lume ne krahun e djathte. Instiktivisht shkoj drejt nje vendi ku do te takoj qenie te tjera. Toka poshte kembeve te mia nuk eshte e ngurte. Duket me shume sikur ecen neper sfungjera. Por kjo eshte nje iluzion. Energjia dimensionale e ketij vendi eshte 3-D si planeti toke, por perseri nuk mund te thuash qe eshte plotesisht. Ashtu si me te gjitha gjerat qe shtrihen jashte parametrave te perceptimit te kufizuar njerezor, ashtu edhe ne planetin Elakturus, ka shume gjera qe nuk mund te pershkruhen apo te shpjegohen.
Ketu te gjitha mendimet dhe bisedat jane joverbale. Une kam nje ndjesi qe jam thirrur per te qene prezent ne nje mbledhje, por perseri mund te ndjej qe jam shpejt. Ka kohe qe te ndaloj dhe te lejoj shpirtin tim te thithe energjine depertuese te paqes e cila mbulon kete vend. Kthehem ne te djathten time dhe ndaloj prane lumit qe lundron shpejt. Uji i tij i argjendte tani duket si zhive e kristalte i cili ndricon kur drita e henes e prek. Ne krahun tim te kundert nga ku po qendroj, nje zog i bardhe, i gjate dhe i holle, me dy kembe, i cili duket te jete jo me shume se 1 meter i gjate, shikon drejt tek une. E ndjej zemren qe rreh fort nga emocioni. Lejleket ne toke jane te ngjashem por nuk qeshin, por une ndjeva qe ky zog qeshi brenda zemres se tij dhe me tha "mireseerdhe ne shtepi".
Degjova nje shushurime te heshtur mbrapa meje dhe u ktheva te shikoj nje fytyre familjare. Ishte Zuizu. Ai me buzeqeshi dhe menderisht me ftoi te ecja prane tij. Ne vazhduam pergjate rruges, duke ecur per tek vendi qe une e dija ne mendjen time qe ishte vendi i takimit me qenie te tjera. Pak me tej ai ndali dhe u kthye ne te majte. Pak a shume e dija se cfare ai donte qe une te shikoja. Lotet mbuluan syte e mi dhe ktheva mbrapa shikimin per te mos pare malet e largeta, thjesht i shmanga. Duke ndjere dhembshurine e prekjes se tij ne krahun tim, une pranova te kthehem dhe te shikoj drejt tek ai. Ai levizi pak dhe sfondi mbrapa tij, prapritur u mbush me strukturat e kristalta me te mrekullueshme qe mendja mund te imagjinoje. Ishin te gjata dhe te holla, perafersisht 6 meter te larta, me 4 ane te cilat ishin perafersisht 3 meter te gjera. Esenca me e paster e drites buroi nga struktura, ndersa drita e jashtme e henave kercente pergjate teheve te mprehta duke e bere te dukej sikur ylbere te lengshem rrodhen nepermes struktures. Une e njihja kete vend. e dija qe diku brenda meje une e quaja "Shtepi".
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
