Vijmë në këtë botë te madhe si qenie shumë te vogla. Krejt të paditur, hedhim hapat ngadalë. Buzët fillojnë e flasin fjalët e para që zemra i krijon me dashuri. Shikojm qiellin plotë re duke i quajtur pambuk që rrin në ajër, kupën qiellore që adhurojmë ta shohim duke qëndruar mbi ne si mburoj e but dhe e lagësht Dashuria që kemi për natyrën, na thotë se edhe një lule e vogël e sapoçelur ka nevojë për buzëqeshje. Kur mbajmë në dorë pikën e parë të ujit që e shton ritmin si shpejtësia e frikës. Adhurojmë gjithë send që na rrethon dhe i japim jetë. A mos vall jemi qenia më e ndjeshme ,dhe më humane që ekziston ? Jemi ata që japim jetën për njerzit e zemrës. Ata që dhurojmë gjënë më kryesore të tonën,pra gjakun për ti dhënë jet dikujt që është duke e humbur atë. Herë mirë e herë keq ,falim fajet tona si asnjë tjetër. Bëj mirësi, fal pakëz dashuri për të cilën bota është e etur për këtë. S'dua të shohë më masakra ,as dhunë, jo më sharje kurr më vuajtje. Zemra nuk ka faj të vuaj nga veprimet që ti bënë. Jepi asaj atë që meriton. Ju lutem ju të gjithëve të më dëgjoni. Jeni gjëja e vetme që mundeni të më kuptoni dhe të ndryshoni botën. Ju e keni botën në dorë. Mos i uro të keqen askujt por fali dashuri gjithëkujt. Është tepër e lehtë të bësh e të shikosh një sy që qan e që loton. Nëse e bënë ti s'je më njeri, sepse njeriu ka zemër dhe e përdordor atë. E quan veten të aftë, i thua vetes forca. Jo.. kurr më, nuk dua të deëgjoj asnjë të tillë. Jam e sëmurë, e vrarë nga këto vepra "ç'njerëzore". E do të them nëse je i aftë mos luaj me jetën e tjetërit duke e bërë veten të lumtur. As lumturi nuk e quaj , pasi është diçka që e ke vjedhur me urrejtje. Por jo mik i dashur, jo më urrejtje,ajo është fatale ,e pa strehë për të jetuar me ne. Dhe para se ta bëshë këtë, shumë mirë kujtohu. Kujtohu se njeriu ka vetëm një zemër dhe jo gur që nuk thuhet kurrë. Kujtohu që edhe ti vjen nga e njëjta hapsirë. Merrni frymë në të njëjtin ajër. Vetëm se shpirti yt është i mbushur nga ligësia po i ndërton ti . S'ka faj zemra jote e varfër që ti atë e dërrmon me ato gjeste që s'kan jet . Ktheje njëherë kokën mbrapa dhe kujtohu që s'mund të jetojmë më me dhunë , me vrasje , urrejtje , me pa drejtësi , me tragjedi gjithmonë edhe më të rënda. Atëherë , në qoftë se je i aftë dhe i fuqishëm provoje të bësh buzët e dikujt të qeshin . Bëji syt e botës të shkëlqejnë lumturi . Nëse bota do të ishte kështu s'kamja do të zhdukej , vjedhja do te harrohej dhe te njerëzit do të mbizotëronte shpirti i lumtur e buzëqeshja do të merrte jetë . "Fal dashuri edhe ti që bota ime dhe e jotja të bëhet nji".
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
