Nëse jetën do ta shihnim si një univers padyshim Dielli do të ishte fëmijëria. Nëse jeta do të ishte një kopësht shumëngjyrësh, ngjyrat ja japin lulet të cilat simbolizojnë femijët. Por cfarë do të thotë të jesh fëmijë? Nëse do të thosha magji a do ta kishit më të lehtë për të më besuar? Kur je fëmijë je kapiteni I anijes së pafajësisë që lundron në detin e pafundëm të fantazisë. Do të thotë të fluturosh në krahët e lumturisë, të vraposh në një labirint mirësie shpirtërore, të qeshësh e të shijosh cdo moment sikur të jetë dita e fundit e jotja mbi Tokë. Mund të bësh gabime dhe në mendjen fëmijënore të mendosh sikur është gjëja më e bukur e më e drejtë që ke bërë. Do të thotë të kesh një botë tënden, të ndryshme nga ajo e të tjerëve, nga ajo që njohin të gjithë.
Bota që çdo fëmijë krijon është e veçantë e unike në mënyrën e vetë. Mund të jetë një vend ose mund të jetë një periudhë e caktuar kohore. Atje, ai është i lirë të përdorë imagjinatën. Të krijojë personazhet me të cilët dëshiron të kalojë kohën. Është vendi I rrëzimeve, I ngritjeve të menjëhershme e krenare, I sekreteve dhe shpesh I aventurave të rrezikshme pa lejen e përindërve. Këto gjëra mund të duken të pakuptimta, por në fakt është e kundërta. Kështu femija fillon të bëjë dallimin midis së mirës dhe të keqes, të formojë një personalitet me anë të cilit do të indentifikohet më vonë në shoqëri. Kjo botë e vogël do ta përgatisë atë drejt botës së vërtetë apo mos duhet të them drejt botës së rremë? Pasi ne jemi të vërtetë vetëm kur jemi fëmijë. Në ketë fazë jemi thjesht vetvetja. Themi dhe sillemi me anë të karakterit tonë dhe me sinqeritet pa menduar se si do të reagojnë të tjerët,
Kur fillojmë të rritemi, e kuptojmë se bota jashtë nuk është ajo që kishim menduar. Është një botë krejt ndryshe. Ka një tornado problemesh, një mal pengesash e një ton detyrash, kujdesi e përgjegjësish. E mbushur me njerëz me botëkuptim tjetër. Bota e një të rrituri mund të themi se varet nga mënyra si e ka krijuar fëmijërinë e tij. Shpesh kur jemi të vegjël me zor presim që të rritemi, por në momentin që përballemi me botën e të rriturve na ngjallet mall për fëmijërinë. Deri atëherë nuk e kishim kuptuar se ishim duke u kënaqur me një dhuratë të cmuar e të pakthyeshme. Këtë e simbolizon madje edhe një shprehje: ‘’Vlera e dickaje duket atëherë kur e humbet.’’ Ndonjëherë fëmijët nuk I kuptojnë se si punon dhe cfarë mendon truri I një të rrituri. Mendoj se një njeri I rritur është I lidhur shumë me shifrat ose paratë. Nëse një femijë I ciltër I shpjegon prindit të tij se ai kishte lexuar për një shtëpi të bukur me ngjyrë të kuqe, kopsht të lulëzuar, shatërvan të zbukuruar me statuja dhe me kafshë të ndryshme në oborrine tij, I rrituri nuk arrin dot ta përfyryroj, por nëse I thua ndonjë shumë të lartë parash atëherë mundet ta perceptojë sa e bukur është shtëpia. Gjithsesi cdo I rritur e ka përjetuar periudhën e fëmijërisë. Edhe pse nuk e shprehin pasi janë të përfshirë me vorbullën tërheqëse të punëve, në zemrën e tyre do të gjendet gjithmonë një pjezës e pasqyruar fëmijërie të cilën e ruajnë si gjënë më të cmuar.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
