E ulur ne copezen e nje toke shkruaj: “E lodhur, e heshtur, me pesimizmin me te madh; Te gjitha keto te krijuara nga koherat qe ne po jetojme. Ne ate flete qe une shkruaj megjithese larg botes, ne ate copez te vogel atje tej shihen gjurmet e trishta te nje adoleshenti. Kete trishtim qe le pas, ai nuk e shikon. Ndoshta jane vete gjurmet qe hedhin trishtim, ndoshta vete gjurmet e kuptojne se kembet e tij po e shpiejne ne gremine. Ai me koken lart, me cigare ne njeren dore e me armen ne doren tjeter ecen drejt ‘rrugeve pa jete’. Ne trurin e tij ka humbur logjika, sinqeriteti, dashuria. Ne trurin e tij mbizoteron cigarja, arma, droga, diskoja dhe vajzat e bukura te cilat kane harruar emrin e tyre ‘’vajze’’. Duke mos harruar edhe masken e zeze ne fytyrat e njoma te ketyre adoleshenteve. Duke pare kete adoleshent qe jeton netet e bukura te rinise: “Pa yje, pa hene, pa enderra te bukura; Jeton ditet pa rikthim duke blere me para vdekjen e tije”. Flas me veten dhe them: “Ne vend qe te tremben njerezit nga vdekja, trembet vdekja nga njerezit”. Ja, kjo eshte shtepia qe ne vizitojme dhe ikim duke lene pas gjurme. Ka gjurme te cilat as shekujt nuk I zhdukin por ka edhe te tjera qe humbasin menjehere pas largimit te ketij udhetari. Kjo eshte bota ku ne jetojme dhe “kujdes bir, derrasa eshte e kalbur” qene fjalet qe dilnin nga goja e nenes sime me sy te perlotur, me ankth e me ze te trishte.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
