Njerezimi e pranon se bota eshte pak e shtypur pikerisht prej te ftohtit ne te dy veshkat e saj. Mbi statuja ka vetem rreze te bardha. Rralle shkelqejne. Ato jane te prajshme. Detyrohen te pranojne qe te maskohen apo duke u hequr edhe koken, vetem per te deshmuar bukurine e trupit krejtesisht amorf. Eshte pak e cuditshme historia e vjedhjes se kokave. Ne te vertete eshte mania njerezore per te pasur fillin e gjithckaje qofte edhe te parendesishme pasi ketu fillon etja, uria per pak me teper 'une'. Per t'u ndjere pak me teper njerez prej mishi, te shkeputur prej amorfitetit paqesisht, te paedukuar me ndonje mospelqim ndaj shkelqimit te tyre. Statujat mund t'i lidhin floket sipas ritit te sirenave te detit qe humben ne perballjen e madhe me ujin e kripur. Dhe atje mbetet vetem deshira. Ata marinaret, ishin larguar dhe ato nuk ndryshuan asgje ne deshiren e tyre. Por statujat humben vetem kembet dhe me kelliren e pasosur u bashkuan perjetesisht. Ndonjehere mbesin edhe brigjeve, perkohesisht, ndonjehere rrjedhin deri ne ndonje muze, pas kujdesit njerezor per te deshmuar pak me shume njerezi, per te ndrequr nje ure te prishur, si rredhoje e carjes se tokes. Me arsyet se pse toka cahet nuk merret askush.
Llogariten demet, rrjedhojat, shprehen ngushellime, shpallen dite zie, por per token pak se mendohet. Dikush mendon per statujat. Nuk besohet se kot nis te germoje, e i nxjerr prej zemres se tokes. Dikush tjeter i rras ne ndonje muze apo vend tjeter per dekoracion. Dikush pret shpalljen e tenderit per te shitur ate qe ka blere, pasi e ka perdhunuar per te mijten here me shikimit e tij te palengshme. Dhe vetvetiu inati behet me i madh me i dukshem, krejt kollaj per tu kapur.
Njerezit nderrohen behen te huaj per statujat. Harrohen virtytet dhe hapen shkolla vesesh dhe shumica nuk shqetesohet per perversitetin qe ulet kemb mbi kembe ne balle te oxhakut te mbyllur. Ne mur mbetet vetem nje vrime e madhe e tymosur prej zjarrit qindravjecar. Edhe catia ndryshon pamje dhe fshehet vendi ku ngrihej oxhaku, per t'u zevendesuar me nje hapesire te qete apo plane te tjera hapsire ku rralle nderthuren me ndonje gjethe, dege peme per te shpetuar pa u korrur neper stinet e plotujshme. Qenia njeri i jep te drejte mekatit te pasur qartshem si trashegimeri, detyre dhe shpesh edhe amanet. Arrihet te flitet edhe per domosdoshmerine e te qenurit i patjetersueshem.
Mekati mbetet faqebardhe dhe nuk ndryshon asgje pervecse zbutet. Ate e argumentojne si forme bindese se e keqja eshte krejt ekzistenciale ne nje ballafaqim mes ndryshimit te se mires dhe te keqes. Rralle here po flitet per nje sistem te ri vlerash. Njerezit jane ne agoi per te zgjedhur se kush mund te ishte me e mira e te mirave dhe yshten te zgjedhin ekstremin si plotmbushje te etjes se vjere, qe u paska trasheguar prej statujave. Kurre statujat nuk deshen te flasin. Humben edhe koken per t'u ndergjegjesuar mbi misionin per te mos folur. Dikush akuzoi edhe diellin, driten qe u jep shkelqimin, por nuk arriti te botonte kurgje mbi kete pasi edhe muzgu e zhgenjeu, edhe nata. Edhe ne nate statujat jane krejt te bardha. Edhe shkurtesia e drites se syrit te paperlotur e dallon qarte menyren e vecante te shprehjes statujore. Ato edhe buzeqeshin. Nuk perdorin as parfum as kremera, buzekuq tualete, thjerreza, paruke, limim thonjesh dhe nuk buzeqeshin merdhishem.
Ato jane shenja qe u pervetesuan nga pasuesit si menyra te miresjelljes moderne. Njerezit buzeqeshin, perqeshin, hapin gojen, nxjerrin dhembet dhe rreken deri ne frymepushim me cmendurine e statujave.
Ato mbeten te vetme. Kane mish te ftohte, ndersa ne floke mbartin ledhatueshmerine. Koken edhe mund t'ua kene mare, pra sepse paska veti te vecanta joshese, cburrerimi. Ka raste qe rreth tyre ngrijne edhe shatervane fresukese. Eshte absurditet kur ato jane te ftohta. Jane bardhesisht te bukura. Por a eshte e bardha ngjyre padliresie?
Thjesht nje tekst i marreveshjes mes njerezve dhe diellit, thjesht per te mbartur kete ngjyre ne petkat e tyre per te mos u mundur nga dielli ne ditet e nervave te tij, kur rritet dhurata e nxehte qe dielli i jep tokes. Kjo ndodh rralle ne stinen e caktuar 'Vere' dhe njerezit kujtohen pak per ftohtesine statujore. E pranojne se statujat kane mish te ftohte, por nuk e thone nga ndjesia e ngushtimit, te botes, globit, tokes, kokes. Njerezit jane lindur per te qene paresore. Jane te gatshem te mbartin edhe shpirtin e tyre si hajmeli, apo te vjedhin kryet e nje statuje. Por askush nuk e di se pse shume qenie te latuara si njerez si pasoje e afshit te nxehte marrezor, shtyhen te thyejne mishin e ftohte te statujave. Ne fakt njerezit I ndertojne statujat me duart e tyre si kulte , e me pas prishin. Ndoshta sepse kulti tyre besimit eshte tejet zhgenjyes.
Me pak fjale statujat jane ata superioret qe “sundojne” sot shoqerine njerezore , te ftohte , te etur per pushtet , njerez pa koke , ashtu si statujat e keqtrajtuara..te bardhet e “piset” . jane kultet e besimit qe populli kekron dhe kuriI arrin , i urren per cdo pike gjaku te vjedhur , per cdo fjale te dhene te pambajtur , per realitet te hidhur qe mbizoteron…
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
Shembull:
geri boraj - http://sq.yourliterary.com/vepra.php?id=700&lloji=Ese+argumentuese
Vepra te ngjashme
''C'do te thote te ...
Lloji: Ese argumentuese
C'do te thote te shkruash ?
Te shkruash do te thote te shprehesh mendimet e tua,ate qe ndjen ,ate q...
Udheheqes ideal
Lloji: Ese argumentuese
Kush nga ne nuk do të donte që të ketë një udhëheqes i cili të quhet i denjë teksa udhëheq...
"Bashkeudhetaret e ...
Lloji: Ese argumentuese
"Bashkeudhetaret e rruges sone!"
Ne vijme ne jete me te qarat e nje femije qe kerkon nje strehe pr...
poezi
Lloji: Ese argumentuese
TE DUA
TE DESHA PA KUSHT
TE DESHA PA KOMPROMIS
TE DESHA TE VARFER PA ASNJE QMIM
TE DESHA SIQ I...
Perrallat jane pasq...
Lloji: Ese argumentuese
Qe kur keni qene te vegjel ne jemi ndeshur me perrallat sepse prinderit dhe gjysherit tane na i treg...
Vendlindja ime
Lloji: Ese argumentuese
Vendlindja ime” për të gjithë shqiptarët kudo në botë Vendlindja!
Gjëja më e shtrenjtë!...
Eshte interneti i m...
Lloji: Ese argumentuese
Adoleshentet sot nuk jetojne dot po internetin dhe shpenzojne shume kohe me te .Po a eshte nje gje e...
me lini te flas
Lloji: Ese argumentuese
liria eshte mirqenja e gjithsecilit.
ajo eshte gjeja me e vyer dhe me e shtrenjte per te gjithe nje...
Carmatosja eshte e ...
Lloji: Ese argumentuese
Konfliktet me te medha gjithnje kane nisur nga vete njeriu.Cdo lufte,cdo beteje.Njeriu eshte aq egoi...
JAM KRENAR QE JAM S...
Lloji: Ese argumentuese
Jam krenar se jam shqiptar, sepse Serbia është një nga kombet më të lashta të Ballkanit .Kombi...
te gabosh eshte nje...
Lloji: Ese argumentuese
Me fal nuk e perseris me, me fal se nuk isha ne gjendje te mir kur gabova i kemi degjuar shum here k...
SHOKET FALLSO
Lloji: Ese argumentuese
NE JEMI TE RRETHUAR NGA MIQ POR KE PERSONA QE TI SE PRET QE SHTIREN
NE KETE TEKST TREGOHET SI TE KU...
