Cdo dite e me shume po rritem,e cdo dite e me shume po i largohem asaj pafajesise te atij vogelushi qe dinte vetem te qeshte e te lozdronte.Vetem 15 qirinj kam fryre,por nuk e di pse mua me duket aq e madhe diferenca nga ajo frymemarrja e pare e deri me tani,qe ne gjimnaz ndodhem.Pas cdo agim te ri me duket sikur po harroj nje tjeter,e pas cdo hene te re me duket sikur po harroj mbylljen e nje dite tjeter.Eshte per te ardhur keq.Nuk dua te harroj.Dua qe te jem ne djep e jo ne shtrat,e qe me ninulla jo per shkak te stresit te me zere gjumi.Nuk dua te kem pergjegjesi.Dua te kthehem ne kohen ku e vetmja detyre e imja ishte qe te mos i thyeja lodrat,te cilat edhe kur si gabim e beja,mamksimumi ndonje e qortuar nga mamaja do ishte denimi me i rende.Me mungon koha kur te mesoje alfabetin dhe tabelen e shumezimit ishin detyrat me te veshtira.Hidherohem se ne vend te perrallave qe mi tregonte gjyshja,truri po memorizon thashethemet e pakuptimta qe thuhen ne klase.Me vjen te qaj,por nuk e di pse dicka nga brenda sme lejon.A thua te jete e ndaluar te qash per te tilla gjera tani qe u rrita?!Po shoket,si mund ti le pa I permendur.Si mund ti harroj kohet kur niseshim nga shtepia me nje shishe plot me uje,e qe duke luajtur futboll,sebashku na zinte nata.Ka qene koha kur interesi me i madh qe mund te hynte midis shokeve ishte per ate qe kishte topin.Eh c’kohe!A thua valle vertet eshte e pamundur te kthehen ato kohera ku gjithcka ishte plot ngjyra,plot gezim e plot hare.Dua te kthehem ne ate kohe kur nuk kam pasur djeni per buzeqeshjen e rreme.Dua thjesht te kthehem dhe ta takoj dhe nje here veten pa I thene asgje,pa e shqetesuar per asgje,as per me te voglin problem me te cilat ai do perballet gjate vitetve ne vazhdim.
Jo nuk do I flas,thjesht do u ulem e do e shoh me endje,e me nje fare xhelozie ndaj nje femije te them fjalet:”Ah edhe nje here sa ti te isha”.Keshtu paska qene e shkruar,ai qe rritet I vogel sbehet dot me.Shpresoj si nje i rritur i deshperuar qe ne fundin e ketij udhetimi,pas fremarrjes se fundit dhe pasi te kem mbyllur syte,te gjendem para nje monitori ku shkruhet:”Loja mbaroi,provoni perseri”.Nuk dua te jem realist se spo dua tia prish bukurine ketij shkrimi qe ndryshe nga heret e tjera po ma shkruan zemra jo truri,por serish dua te bej nje kerkese.Te lutem ti o mendje e ndritur e imja qe po lufton qe gjalle te me mbash,ma ploteso nje deshire,me mire mesimin e dites te mos e marr,sesa me kujtimet e endrrat qe mezi i kam te mi zevendesosh.Nga shpirti e nga zemra te kerkoj,kete mall per femijerine mos ma shuaj,mos lejo qe nga semundja e harreses,une te vuaj.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
