Të pyesësh Migjenin,për figurën e gruas,një stuhi shpehish do të vërshohej para teje.
Gruaja tanimë,jepet në rrafshin më të zakonshëm,paraqitet në terma të përditshmërisë,jo më e lartësuar në skajet e hyjnores,por e zbritur në tokë,këtu me ne!
Tabloja e jetës së gruas paraqitet më e zymtë.A nuk ka thënë vetë Migjeni:”Me sy të zez’ si jeta e saj.”
Ty,mua,na paraqiska me veshje e shpirt të grisun,por pse vallë?
Vërtetësia paska qenë atribut kaq i rëndësishëm për penën migjeniane,saqë gruan e pasqyron zbathur,me shpirt e zemër të plasun.Loti i saj është i qartë,i pastër.E jep atë të pikëlluar,të trishtuar.
Turpi,jo detyrimisht në konotacionin negativ,e mbulon gjithë qenien e gruas.
Një grua mund të të dojë edhe për qindarkat që zhurmojnë në xhepat e tu.Kjo shpalos gruan interesaxhie,e cila të do për paratë e tua dhe jo për atë çka ti je!
Supet e saj të molisun,qenka e lodhur,e rraskapitur,natyrisht,mëkatet e botës i rëndojnë mbi shpinë.
Gruan e paskemi edhe murgeshë! Migjeni e konsideron engjëll,lutjet e saj paskan rëndësi të pashoq.Bota do të kish qenë fatale pa ato lutje.Por,ndonëse me këto lutje,gruaja në këtë suazë qenka me sy pa shkëndijë,asnjë epsh si çdo qenieje të gjallë,nuk e pushton atë.Asnjë grimcë emocioni nuk jeton bashkë me të.Gratë e mjeruara enden në mes të katër rrugëve,lypin në çdo prag e shteg që hasin,të dergjura për pakëz mëshirë.Ky mjerim ka përballë tij një kontrast të fuqishëm,joshjen.Në këtë botë,nuk radhiten vetëm gratë që u drejtojnë lot e britma qiellit,por qenka një anë tjetër e medaljes femërore.Qëndron fort një femër joshëse,me buzët e saj tunduese dhe bukurinë fatale.Këtu ajo mbizotëron si grua që të deh në dashuri.
“Të një gruaje stërzanë.” Jo më kot,parashtesa “stër” është vendosur para fjalës “zanë”,pasi ajo tregon se sa e veçantë mund të jetë një grua në syrin e ndokujt,duke e veçuar atë.
Valët e ndershmërisë vërehen qartë në sytë e një burri,një figurë e domosdoshme në shpalosjen apo mosshpalosjene ndjenjave,atributeve femërore.
“Unë fli të një ndjesi si ti.” Sa fjalë të kulluara janë për t’iu kushtuar një gruaje.
Edhe buzëmbrëmja e soditka gruan,por në një mënyrë shumë reale,të vërtetë,pa pasur nrvojë ta ngrejë në kupë të qiellit figurën e gruas.Mjafton thjesht dashuri e pastër prej saj.
“Grua a hyjneshë”. Kjo panoramë femërore,paksa e paqartë,e shpalos gruan si mistike,por që fal ndjesi të këndshme.Tiparet e saj si buzët e njoma apo syt’e saj të mëdhenj…kaq mjaftuakan për të premtuar,për të frymuar një dashuri e hijshme.
Është e pamundur të mos mahnitesh nga paraqitja e shumëllojshme e gruas sipas këndvështrimit të Migjenit.
Ai vërtitet sa në një skaj në tjetrin,duke kaluar në dimensione të ndryshme femërore,por secili prej tyre mbart rëndësi të madhe shpirtërore!
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
