Do te doja...
S'e di pse, por sonte...
sonte, do te doja te isha vetem une, ne nje vend te larget, e vetme por me shpirtin bosh. Te mos ndjeja asgje, te mos degjoja askend,te mos me kete mbetur me lot! Te me ishin thare, njejte si nje shkretetire e cila me pare qe e mbuluar nga detra te vrullshem e tashme gjen veten te harruar mes vuajtjeve te jetes!
Pse gjithcka eshte kaq e pa vlere?!!! Mos ndoshta ne e vendosem keshtu? Apo thjesht... thjesht e tille eshte?! Ndoshta te tille jemi edhe ne!
Thone se te kesh pervoje eshte njejte sikur te kesh nje cader sa here qe bie shi. S'besoj! Te kesh pervoje do te thote thjesht ta njohesh ate ndjesi qe po e perjeton. Asgje me teper!
Me duket sikur ka ndaluar ora, bota..kam ndaluar une! S'mund te vazhdoje edhe po te doje, pasi kur dhimbja eshte e madhe sado qe levizin akrepat e ores te te tjereve ne rruget e tyre, akrepat e ores time kane hyre ne nje rruge pa krye!
Nuk e di pse por...eshte e veshtire per t'u shpjeguar.Me te vertete s'di si ta shpjegoj. Si ta deshifroj dhimbjen time!Si ta nxjerr mllefin qe kam perbrenda! Mllefin qe kam me veten time!
Vetem po rri me heshtjen. Ajo nuk flet,nuk me gjykon, thjesht me ben shoqeri sa here qe kam nevoje.
Por, ta dini se nuk jam cmendur akoma, nuk flas me veten, pasi edhe heshtja flet!!!
(Vetmia detyron njeriun te flas me heshtjen, por gjithmone duke imagjinuar nje vend tjeter me njerezit e shpirtit. Ata njerez mund te largohen ne kohe te caktuara por jeta vazhdon, ne vazhdojme te jetojme, duke varrosur perbrenda diku thelle, shume thelle, arsyen e cila na detyron te imagjinojme diten e kthimit te tyre. Per hir te bukurise te rrugetimit qe jetuam, kesaj ndjenje, ne mundohemi t'i bejme sadopak krenare ata qe duam, qe kur te kthehen te kemi mundesine tu tregojme se si detyruam veten te bejme dicka, qe te pakten mos lejonim dhimbjet qe s'tregohen dot me fjale te na pushtonin syte, njejte si vdekja pushton jeten me frike!
Por, askush s'e tregon te gjithen.Se sa lot u derdhen, sa here u dergjem perbrenda, e sa here genjyem duke thene se jemi mire! Do genjejme derisa te arrije e shumepritura. E kur te arrije perseri do largohet dhe ne do e kujtojme ate si dicka qe thjesht ishte dikur e tashme s'eshte me.
Per ku askush s'e di, por e di se do kthehet perseri...e perseri derisa te shuhet dielli e te na mbuloje hena syte, ata sy qe shendrisin nga nostalgjia e arritjeve te jetes te vjeter dhe duke enderruar jeten e re qe kane perpara!
Para se te ndaloje ora ndodhi dicka! Ishte e para here qe buzeqeshi duke besuar verberisht! Me ne fund, pak para se te lere heshtjen vete, buzeqeshi zemer mjera!!!)
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
Emri:
Arilda
Email:
arilda@hotmail.com
Komenti:
UAAUUU-yjet do shuajne etjen e jetes, e jetes pa heshtje- bravo per stilin dhe imagjinaten tende te pafundme
Emri:
Jeta
Email:
jetona@hotmail.com
Komenti:
BRAVOOOOOOO! Mrekulli ky tekst. Shpresoj te mos braktisesh shkrimin se me te vertete je nje talent i lindur.Urime
