-Sa i mirë që je! – i tha mami Benit, ndërsa po shëtitnin në park në buzëmbrëmje. –Je shumë i mirë dhe shumë i këndshëm, s’ka në botë si ti!
-Vërtet s’ka në botë si unë? – pyeti Beni.
-Sigurisht që jo, - iu përgjigj ajo. – S’të gjendet shoku.
Vazhduan të ecnin ngadalë. Mbi kokat e tyre, një tufë lejlekësh po shtegtonte drejt vendeve të largëta.
-Po përse? – pyeti Beni. – Përse s’paska tjetër si unë në botë?
-Sepse çdonjëri prej nesh është unik, - tha nëna dhe i hodhi një vështrim gjithë dashuri.
-Po unë nuk dua që në botë të jetë vetëm një si unë, - kundërshtoi Beni.
-E pse jo? – u habit nëna. – Është shumë bukur të jesh i veçantë!
-Sepse kështu do të jem i vetmuar! – u ankua Beni. – Kurse unë dua që të jetë edhe dikush tjetër si unë!
-Ti nuk je vetëm, - i shpjegoi mami, - ja, më ke mua, babin.
-Po, - pranoi Beni. – por...
Ishte i turbulluar dhe nuk po dinte më ç’të thoshte.
-Eja këtu, - përshpëriti e ëma. – Ulu këtu pranë meje.
Beni u ul. Befas sytë iu zmadhuan e iu bënë më të thellë. – As si ti nuk ka tjetër në botë?
-Jo nuk ka. – tha mami.
-Edhe ti je e vetmuar?
-Jo, aspak. Të kam ty, babin...
-Po nuk ka asnjë të njëjtë me ty?
-Jo, nuk ka, - pranoi ajo.
-Atëherë je vetëm, - tha Beni duke u ulur pranë saj dhe duke e rrokur në qafë. – Po tani, ndihesh vetëm?
Mami buzëqeshi.
-Ti je unik, - i shpjegoi ajo, - edhe unë jam unike. Por, nëse të përqafoj, nuk je më vetëm, madje as unë nuk jam vetëm.
-Atëherë përqafomë, - tha Beni, duke u shtrënguar pas saj.
Ajo e mbajti të shtrënguar në kraharor. E ndiente zemrën e Benit që rrihte. Edhe Beni e ndiente se si fërgëllonte zemra e nënës.
“Tani nuk jam më vetëm, - mendoi ndërsa e përqafonte. – Tani nuk jam vetëm. Tani nuk jam vetëm.”
-Shiko, - i përshpëriti mami, - pikërisht për këtë e kanë shpikur përqafimin.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
