Mergimi ka qene dhe do te jete gjithmone nje dukuri mjaft e zakonshme ne boten njerezore, dukuri qe vjen si pasoje e deshires apo detyrimit per t’u larguar drejt nje vendi tjeter, ne dukje me i mire. Por cfare do te thote ne fakt te mergosh shpirterisht dhe cfare ndikimi sjell kjo gje ne boten tone shpirterore?
Ekzistojne momente ne te cilat njeriu nuk e gjen me vetveten ne mjedisin qe e rrethon. Si pasoje e situatave te ndryshme, ai fillon te kuptoje qe elementet e jashtme nuk i perkasin me botes se tij te brendshme, shpirti i tij dhe shpirti i kesaj bote nuk perputhen me me njeri-tjetrin. Nje perspektive e re e te menduarit, nje zhgenjim ose lendim fatal, nje vorbull ndjenjash qe dikur merrte dhunshem kedo me vete, por qe tani eshte shnderruar ne nje rrjedhje mediokre e te vobekte kane sjelle nje gjendje shpirterore te re. Dicka ka ndryshuar dhe ajo qe me pare ishte gjithcka, tashme nuk eshte asgje. Ajo qe dikur ishte e rendesishme eshte larguar me ose pa deshire dhe ne vendin e saj eshte ulur kembekryq ndjesia e te qenit vetem, bosh. Kjo zbrazeti e brendshme ka zene rrenje te thella dhe e vetmja menyre per ta shkulur eshte shkeputja me kete bote e zevendesimi i saj me dicka te re, nje zgjidhje mjaft e nevojshme dhe e logjikshme.
Keshtu, shpirti vendos te „migroje“ drejt dickaje te re, pasi ai beson, beson me te vertete qe bota ka rezervuar dicka me te mire per te, dicka qe do ta beje te harroje qe asgje nuk ka kuptim, dicka qe do t’i sjelle paqe e pse jo, lumturi. Sa keq qe kjo shprese ne shume raste eshte e destinuar te shuhet pak nga pak. Nje shpirt i larguar nuk mund te gjeje paqe duke braktisur dicka qe me pare e ka dashur fort, sepse nje dashuri e madhe le mbrapa nje zbrazeti te madhe e si e tille, kjo e fundit mund te mbushet vetem me nje dashuri tjeter me te njejtat permasa. Situata behet pothuajse e pashprese kur kjo ndodh, e kur shpirti megjithate vazhdon te shuhet. Kujtimet e se shkuares e brejne ate cdo dite, nje ndjesi e mundshme faji per dhimbjen qe mund te kete shkaktuar per ate qe la pas e plagos pak nga pak dhe ai humb pas cdo kujtimi nje copez te vetvetes.
Mbase nuk ndodh gjithmone keshtu. Mbase njeriu pas disa kerkimesh e gjen ate qe i sjell ngushellim. E sigurt eshte ama qe kjo e fundit nuk mundet kurre te zevendesoje te meparshmen, ajo eshte plotesisht unike dhe me e keqja, e rrenjosur thelle ne kujtime.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
/ 