Une shpirti i tij (Milosaos) u shkeputa nga trupi, gjaku i te cilit lagu ate dite token e te parevete mi. Nese do me kishin pyetur se cila ishte vdekja qe doja, do i isha pergjigjur “vetem kete. Te jepja jeten per vendin tim.”
Vendin tim me male te larta e krenar, me gurra (burime) plot ujera te ftohta e plot shije, ku freskohej Rina ime. Toka ime qe kish njohur shume kembe ushtaresh te huaj por qe perseri kishte mbijetuar e rimekembur dhe ishte nje vend plot bukuri me gjuhen, traditat dhe kenget qe vec te paret e mi kishin. Nese do me pyesnin sesi do doja jeten time, do pergjigjesha pa ngurruar “Perkrah Rines, dashurise se vetme te thelle te jetes sime.” Jo se ajo ishte vajza me e bukur e krahines, vendi yne eshte i mbushur me vajza te bukura, por sepse Rina ishte nje vajze e thjeshte, e cila nuk mburrej me gjerat qe natyra ia kishte dhuruar. Ajo vajze e “kallogrese” nuk kishte as pozite e as para, por me thjeshtesine e saj ishte bere pjese e cdo endrre time. Ajo ishte dashuria dhe dhimbja ime.
Nese tani, qe shpirti im iku larg trupit te pergjakur, do me pyesin se cfare me mbeti merak nga kjo jetee shkurter, une do te thoja: “Moterza ime Leticia.” Leticia qe zbatonte te gjitha porosite e memes sime, ishte bija e degjuar por edhe motra e embel imja, e cila nuk njohu ne jete shijen e dashurise, nuk mundi te veshe asnjehere fustanin e bardhe qe vajzat qe te vogla ende rrojne. Dhimbja me e madhe per te eshte tashme dhe mungesa e familjes. Ajo eshte dhimja ime, dhimje pa shpetim e nje shpirti ne fluturim.
Gjithsesi shpirti im si gjithe heronjte e ketij vendi te vogel, port e pergjakur shpesh , do qendroje si engjell i lirise per te mbrojtur token e te pareve tane, token ku shqiponjat fluturojne lart.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
