Pa titull
Nisi që ktu, në këtë pjesë të vogël e të padukshme, pikërisht këtu në zemrën time. Aty nisi të rritej dicka, më saktë të mbinte dicka, pa i hedhur një farë, pa i dhënë një arsye. Aty filloi të rritej një pemë, një pemë që dita-ditës vetëm lëshonte degë, e ato degë ishin të mbushura plot ndjenja. Kjo pemë quhej vetë „dashuria“. Lulet e kësaj peme çelnin çdo herë, që zemra rrihte më fort, rrihte e vetëm rrihte e asnjëherë nuk u ngadalësonte. Çdo gjë filloi nga një lule e vogël e paçelur, që sapo pa atë çeli e sot u bë një pemë e mbushur plot dashuri, emocion, trishtim, lumturi, e ndonjëherë edhe lot. Lotët ishin thjesht disa pika që pikonin nga lulet, sikur të ishin pika shiu. Por ai nuk i la që kto pika të preknin atë, zemrën. Vuri një çadër aty pranë saj dhe kështu e mbrojti atë. Kjo pemë, këto lule i dhanë një jetë të dytë zemrës time, e bënë të rrihte aq shumë, saqë tanimë s’mund t’i numëroj dot rrahjet e saj.
E fajtori për këtë është pikërisht ai, që nuk lejoi që zemra ime t’i ngadalsonte ato rrahje, që e mbrojti atë nga ato pika shiu e që i dha asaj një jetë të dytë. Ndoshta e gjithë kjo quhet dashuri, por të përkufizosh fjalën dashuri është thjesht e pamundur. Dashurinë e ndjejmë, nuk e lexojmë, e përjetojmë, por nuk mund ta deshifrojmë.
E shkaktare e gjithë kësaj ishte ajo pjesa e vogël, e padukshme dhe e brishtë që quhej zemra. :)
Punoi: Ambra Muça
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
