Njerëzit kanë tendencë të shohin dallimet mes njëri-tjetrit duke dashur të diferencojnë njëri tjetrin si nga pasuria , statusi social, apo edhe perceptimin e tyre në lidhje me konceptin e “normales. Të gjithë jemi të ndryshëm por të gjithë duhet të trajtohemi njësoj , pavarësisht vecorive që na karakterizojnë. Kur isha më e vogël, kishte raste që dhe unë e ndjeja veten inferiore. Në shkollë nuk isha nga ata tipat karizmatikë që i bënin të gjithë shokët përvete dhe kishin një shoqëri të madhe. Më mjaftonte shoqja ime e ngushtë. Pamvarësisht se nuk isha vajza tipike në shkollë që e njihnin të gjithë, megjithatë mua më pëlqente mënyra ime e jetës. Në shtëpi kishte raste kur nuk ndjehesha fare. Motrat e mia dhe kushërinjë shpesh mblidheshin së bashku me njëri-tjetrin, loznin, kercenin, degjonin muzikë dhe madje ndonjëherë zemëroheshin me mua sepse nuk bashkohesha me ta. Unë përpiqesha t’i sqaroja thjesht se nuk më pëlqentë ajo lloj muzike apo smë pëlqen të kërcej por përgjigja që merrja ishtë “ti nuk i përket këtij planeti”. Prindërit e mi ishin të vetmit që nuk mërziteshin nga unë. Nëna ime e quante këtë "sindroma e fëmijës së mesëm " .
Në shkollë të mesme, po ndryshoja disi, nuk isha më ajo vajza e vetmuar, isha më sociale, megjithatë përsëri kisha shumë ndryshime me të tjetër. Ndryshe nga bashkemoshatarët e mi, atëherë pëlqeja muzikën rrok, vishesha shumë e “çrregullt” siç me përshkruanin, smë pëlqenin festat me shumë njerëz dhe madje akuzohesha pse hobi im ishte matematika . Të tjerët më shikonin plot dyshime, madje shpesh përshpërisnin për shijet e mia “jonormale”. Për ta isha “ndryshe” jo nga pamja fizike, por për shkak se unë nuk ndiqja të njëjtat trende me ta, thjesht nuk ndodhesha në të njëjtën lokomotivë me ta. Ndoshta për faktin se ata nuk më kuptonin, apo nuk përpiqeshin fare ta bënin këtë, shpesh ndihesha keq me veten time. Ndoshta për këtë fakt vendosa të ndryshoj, të mos jem më delja e zezë e shoqërisë sime.
Por gjithmonë e kam bindur veten që nuk ishte faji im për faktin e të qënurit “e huaj”' në shoqëri . Nëse ato do të më kuptonin, do të ishte më e lehtë të pranonin shijet e mia të ndryshme. Të gjithë kemi diçka të vecantë, por kjo s’do të thotë që duhet ti etiketojmë të tjerët negativisht, dhe sikur të mos na pëlqejë ajo çfarë shohim tak ata. Ndoshta një pjesë të fajit në rastin tim e kishte mentaliteti, sipas të cilit të gjithë duhet të sillemi njësoj, të përshtatemi në çdo detaj me rregullat e shoqërisë. Sot jam ndryshe, ndoshta me rritjen në moshë ndryshokan dhe preferencat, sjellja, dëshirat, të menduarit, perceptimet. Jam shndërruar në vajzën normale siç të gjithë donin të isha. Megjithatë mbetem akoma e indinjuar nga ata njerëz që preferojnë kaq shumë të paragjykojnë sjelljen e tjetrit. Në këtë botë të lirë askush nuk duhet të izolohet, të tjetërsohet , apo të trajtohet si dele e zezë.
Ndalohet rreptesisht ri-botimi i paautorizuar i veprave te postuara ne kete
website neper website te tjera!
Perjashtim ben rasti kur shkruani emrin e vertete te autorit te vepres se
bashku me linkun zyrtar te vepres!
28-29 nentori
Lloji: Ese pershkruese
Gjendemi ne kete dite te madhe ku memedheu Jone u clirua.Kaluam shume vuajtje,brenga po ne fund ne f...
Prometeu, nje hero ...
Lloji: Ese pershkruese
Ishin thjesht lojtaret e nje bote plot gabime. Ishin te destinuar per te qene "injorante", per te mo...
Nëna
Lloji: Ese pershkruese
Nënë!
Moj nënë e dashur! Po shkruaj për ty po të kthej borxhin,që më ke mbajtur nëntë mua...
Pse jetojme
Lloji: Ese pershkruese
Lumturohemi me faktin që jetojmë në këtë jetë, që na pushton fort nën krahët e saj dhe na d...
Engjelli im
Lloji: Ese pershkruese
Ti,ishe ti gjithckaja qe mbizoteronte tek une,ishe ti ai ylli qe ndriconte ne netet e zymta te dimri...
kujtimet me gjyshen...
Lloji: Ese pershkruese
Linda me 24 shtator te vitit 2003 , ne nje familje dibrane ne qytetin e Tiranes . Isha bekimi i pare...
Dashuria
Lloji: Ese pershkruese
Dashuria eshte nje ndjenje e fuqishme dhe e jashtezakonshme per nje njeri, nje vend ose dicka tjeter...
Shoqeria e Vertete
Lloji: Ese pershkruese
Jane disa momente ne jete kur njeriu thjeshte ndihet vetem.Shikon perreth dhe kupton se shume prej a...
Njeriu nuk humbet, ...
Lloji: Ese pershkruese
Sami Frasheri ka thene per gjuhen: “Shenja e kombesise eshte gjuha, cdo komb mbahet nga gjuha. Kur...
JETA
Lloji: Ese pershkruese
kur ne jete nuk te mbetet azgje per te jetuar kur te shkaterroen endrret ndjehesh ipa shprese nje pe...
Vendi imagjinar
Lloji: Ese pershkruese
Sot imagjinata me coi diku larg kesaj bote reale. Nuk mund te konceptoja ku kisha shkuar,kishte shum...
21 marsi
Lloji: Ese pershkruese
Ahh,stina e pranveres me e bukura nder stinet e tjera,Stina e pranveres na sjell lule e gjelberimin ...
Komentet e fundit!
Emri:
J korcar
Email:
jojojojojojojo@gmail.com
Komenti:
Po kështu jam ndjerë dhe unë.
Kisha preferenca të. kundërta me ta.
Si edhe kisha nota 10 absolute dhe isha dukshëm më lart se të gjithë në mësime.Nuk është e nevojshme që të dalim nga
vetvetja prej tyre. Duhet që të ecim përpara , të mos i qahemi. askujt dhe të mos viktimizohemi. Duhet të mësojmë
shumë mirë në shkollë dhe të shoqërohemi me njerez të
mirë.Kështu e kam fituar kete betejë të ashpër.Shumë mirë që ke nxjerrë kete histori dhe shprehe indinjaten tende
